|
Ze baadden in geluk,
de spetter en het stuk.
Er werd geen 'Nee' gezegd.
Ze traden in de echt.
Ze hadden jaren pret,
met name in hun bed.
Ze hielden van elkaar
en kwamen altijd klaar.
Zo bleef het tweetal blij.
't Was immer koek en ei.
Het was gewoon te zot:
hun echt kon niet kapot!
Ze was net klaar gekomen
en lag ervan te dromen,
doch raakte van de kook,
toen zij ineens ontlook.
Ze wist niet, wat ze zag:
de man die naast 'r lag,
had haar, zo bleek, verlaten.
Ze kreeg 'm in de gaten.
Ze vond 'm in de tuin.
Marcheren deed-ie schuin.
Het stond 'r geenszins aan:
D'r man bleek vreemd te gaan.
Wat keek ze op d'r snuit.
Ze schreeuwde het toen uit
en riep: 'Ik schrik me 'n aap!
Je wandelt in je slaap!'
|
