|
Grond en puin zijn in de oksel van het pand gewaaid,
de kleine houten loopbrug zit na jaren vol met gaten.
Het sportveld is op groen dat woekert na totaal verlaten,
er groeit noch bloeit iets meer, er wordt niets meer gezaaid.
Ik oogst slechts een herinnering met minimale waarde:
De hokjes die je dicht moest houden anders zag je wat
als je na de gymles douchen wilde al deed niemand dat.
Half opgegraven kabels zwenken werkloos uit de aarde
als afgestorven zenuwen die open en ontbloot
geen prikkels meer doorheen hun koude nerven laten stromen.
Graffiti als eenzaam blijk dat hier nog mensen komen.
Ten tweeden male schuift een wereldbeeld hier uit het lood.
25 juli 2011
|
