|
droog is de schelp, mijn mond, geworden
en ik hoor de zee niet meer
ooit dwarste de zee in mijn woorden
de gedachten die ik sprak
want alles danst als het water,
sputtert en spuit als de branding
alles streeft uit het water,
huppelt en wint, tot het vastliep in jou en brak
droog is mijn verschalende mond geworden,
nu op 't laatst nog een holte in 't zand
ik denk niet meer aan het water dat stroomde
en smelt eeuwig mijn leden in 't kleverig land
ik spreek niet meer als de mond die droomde
en herinner me enkel jouw hand
die het vuur uitkneep
|
