|
zo liep ik op een saaie dag van huis
met naast twee handen weinig in mijn zakken
dan kaartgeld om een poets te laten bakken
wat nagels voor het krabben aan mijn kruis
de wereld is een pels en ik een luis
nee zo krijg ik geen poëzie te pakken
noch poezie om in bundeltjes te plakken
de weg loopt dood, de wandelaar incluis
als ik al niet zo heel veel mee mag maken
laat mij het dan verzinnen alsjeblieft
desnoods hoe zelfs geen noodlot mij gerieft
ik geeuw mijn lege vellen van de daken
want daar is waar ik nu al even loop
een glijpartij, een val, er is nog hoop
|
