Vannacht voelt het huis anders aan

gezichten zijn niet méér dan stotterende tanka’s

of traanbollen met wimpers

 

in een oceaan

het behang

maakt zich van muren los
schreeuwt om een bloemendecor zoals lippen

 

naar letters

 

laat me woorden schikken

stilte tussen aarde stoppen
doornen uit je tong trekken

 

weg van de bloedrode rozenwereld en jou

ik ben immers met mijn ziel verloofd
schuif de ring over gedachten, grijs in het geloven
beloven

 

tot eenzaamheid me scheiden zal.