|
de zee is er al, roept mij
en ik ga, het water in mijn rug
kijk ik naar de dorpjes
steeds dichter bij de stenen dijken
witte geslotenheid tot aan havens
het woekerend landschap
wit vreet het jonge groen
likt het blauwe van de golven
de vrije ruimte staart terug
tot proporties, onbegrijpelijk verkeerd,
voor altijd op de huid kleven
niet kunnen weggekrabt
het leven droomt lente
sunset 21-02-2013
http://sunset.deds.nl
|
