|
(Sinds een week mag ik de armband van mijn lieve overleden vriendin dragen. Een spontane gift van haar dankbare man.)
het glijdt in winterswit en zonverbonden
langs het ritme van mijn hart
omhoog - omlaag, naar de beweging van
mijn arm, afgerond alsof ze nog jouw
schouder volgt
ik zie de schimmen van een bed en lijven
die gedachten tillen; in twee zielen bloeit
slechts vriendschap als de liefde van
een moeder voor haar kind
het kaatst terug: zij glimlacht om
de harde werkelijkheid
en hij, die als een vader is, treurt niet om wat goud
dat koud verborgen in een vakje lag
switi lobi
Klik hier voor het fotogedicht.
|
