|
Mijn moedermens bidt zich 'n schip
een sloep met blauwe zeilen
zij brengt zelf het water mee
we janken wat af
sjouwen met tassen vol ongeloof
staren naar zilte briesjes rondom de zon
maar vliegen is te hoog, zegt ze
met vleugels zwaar van het slaan
boven haar bed van zilver en goud
en op de rug van de dood
rust haar doorzichtige hand
net... zo licht als haar boot
|
Reactie geven op dit gedicht? Klik hier !
|
De gedichten die ingezonden zijn op de website van de lettertempel en e.v.t. toekomst projecten die gekoppeld zijn aan de lettertempel blijven ten alle tijden eigendom van de feitelijke auteur van het gedicht. Zonder toestemming van de feitelijk auteur mogen de gedichten niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen op deze site en indien hier toestemming voor gegeven is door de feitelijke auteur het uitgeven van de gedichten door lettertempel zelf. Mocht er sprake zijn van misbruik van de content en de gedichten die gepubliceerd zijn op deze site door wat dan ook dan zullen er hoe dan ook (in samenspraak met de auteur) stappen worden ondernomen.
|
