|
Een blik in de tijd van de morgen
van nummer 2 naar nummer 4, want 3 was, god-zij-dank-, verhinderd.
En nummer 4, zij was meer dan een opgeleide ziel kon verdragen;
al die klachten, het cynisme en het vragen
in de ogen,
daar kwam een beroepsmatige blik van mededogen
niet doorheen.
Zij zat, de benen kruiselings geslagen, met een boek
als schild der verdediging tegen de vloek
die haar leek te treffen: de helper was zoek.
Het uur der waarheid had geslagen, ze moest haar halen
en dit uur van zieleleed verdragen, de kostprijs op zichzelf verhalen
want deze studie was haar droom, haar doel
een helper zijn op afstand, zonder gevoel van
falen.
Zij volgde haar gedwee, zo leek, maar met geheven hoofd
strijdend zou ze ten onder gaan, zo had ze zelf geloofd
al wist ze zelf het best: de zaak was al verloren
niemand zou het horen
de pijn, de schreeuw, het gat
waar alles in verdween en ook de helper zo het scheen.
De klok leek te beloven dat het ten einde was
ze had haar doorgeschoven;
de nummer vier, was daar beter af dan hier
zij was het gaan geloven.
|
