Het is de koude grond onder mij

die me laat beseffen dat ik leef,

me dwaas laat voelen dat ik geef

om vervolgens niets te krijgen.

 

Levenloos lig ik op de vloer

berg kots groeit, plas bloed vloeit

heb mezelf knap verknoeid

en wil me niet meer rapen.

 

Geen vin zal ik verroeren,

geen loze kreet meer slaken

kramp in mijn kapotte kaken

ik ben en blijf ongehoord.

 

Wegrottend in zelfmedelij

brul ik nog eenmaal mijn naam

al die emoties in dit lichaam

ik wil en kan het niet meer aan.